Wat is de boodschap van de Aladdin film?


De animatiefilm Aladdin die wij uit onze jeugd kennen is verfilmd en ging onlangs in première. Was dit slechts een onschuldige kinderfilm of anti-islam propaganda? En moeten wij de verfilmde versie ervan laten zien aan onze kinderen? Een kritische blik van Floris Wiersinga.

De islam als een conservatieve levensbeschouwing wordt in de popcultuur altijd vanuit een zeer negatieve hoek belicht. Daarom zijn hollywood films, populaire tv-series en de muziekindustrie vol met negatieve stereotypering van de moslims. Om dat te illustreren heb ik gekeken naar de wijze hoe het verhaal van Aladdin bijdraagt aan framen en demoniseren van de islam en moslims.

Kritiekpunten op de animatie film:

  1. Arabië wordt in de intro letterlijk barbaars genoemd. Een plek waar “ze” je oor afsnijden als je gezicht hun niet aanstaat.
  2. In 1 van de liedjes vraagt Aladdin: “tell me princess now when did you last let your heart decide?”. Met andere woorden, volg niet de regels, maar volg je begeertes!
  3. Jasmine en Aladdin gaan een haramrelatie aan zonder toestemming van haar voogd (Wali). Ook spreken zij met elkaar af zonder aanwezigheid en toestemming van een mahram.
  4. Jasmine klaagt dat haar vader (een Arabier) haar dwingt om te trouwen.
  5. De Arabier en slechterik Jafar wilt Jasmine dwingen om met hem te trouwen.
  6. Jasmine klaagt dat mensen in het paleis (d.w.z. haar familie) haar vertellen hoe zij moet kleden. En dat ze niet vrij is om haar eigen keuzes te maken.
  7. Jasmine loopt in dusdanig obscene kleding rond waar zelfs menig niet-moslim zich voor zou schamen. De momenten waarbij ze wel een hoofddoek draagt steken haar haren er uiteraard uit.
  8. Jasmine loopt rond als het stereotype van de moslimvrouw volgens de oriëntalisten: een halfnaakte buikdanseres.
  9. Jasmine rent weg van huis.
  10. Jasmine gaat let-ter-lijk in sujood (knieling) voor een aap (!)
  11. Wanneer de hoofdrolspeler oplossing wilt voor zijn problemen zoekt hij hulp van een djinn (geest).
  12. De djinn verandert in de film van geslacht.
  13. De film zit bordevol met het gebruik, normalisatie en verheerlijking van Sihr (magie).
Foto: Hoofdrolspeelster Jasmine draagt een hoofddoek terwijl ze in sujood (knieling) gaat voor een aap die ze een wijze sultan noemt.

Kritiekpunten op de verfilmde versie:

  1. De “goederikken” in de film zien er blank uit. Voor de slechterik hebben zij een Tunesiër uit Nederland weten te ronselen. Sommige moslims zullen hier blij mee zijn, want: moslims zijn nu nog zichtbaarder! Meer representativiteit in de media!
  2. De afro-Amerikaanse acteur wordt letterlijk gedehumaniseerd door hem niet de rol van een mens te geven, maar die van een geest die alle wensen van zijn witte meester vervult. Dit doet denken aan de animatiefilm Shrek waar een afro-Amerikaanse acteur de stem van een ezel kreeg toegewezen.
  3. De film zit vol met dans en muziek.

Conclusie

Onze zusters vormen de helft van Oemmah die geboorte en opvoeding gaan geven aan onze volgende generatie. Hoe gaan wij deze opvoeding meegeven als wij tegelijkertijd middels dit soort films opstandigheid tegenover ouders, familie en islamitische normen en waarden aanmoedigen onder onze kinderen? Hoe kunnen wij in deze samenleving onze dochters aan moedigen zich niet te kleden als niet-moslims terwijl wij ze tegelijkertijd die soort visuele gif voorschotelen?

Een belangrijke vraag die hierbij naar boven komt is als volgt:
Hoe gaan wij werken aan een band tussen onze moslimkinderen en Allah, als we middels dit soort anti-islampropaganda allerlei vormen van ongeloof en afgoderij verheerlijken?

Het bieden van alternatieven voor onze kinderen is daarom noodzakelijk. Wij moeten als gemeenschap zelf entertainment voor onze kinderen produceren die vrij zijn van het gif die zij via reguliere media voorgeschoteld krijgen. Het doet mij dan ook goed om te zien dat er steeds meer van dit soort initiatieven verschijnen.