De Atlantis van Europa


Het Islamitisch verleden van Europa is door de eeuwen heen systematisch afgeschreven uit de geschiedenis. Tegenwoordig wonen er miljoenen moslims in Europa en worden zij als vreemdelingen behandeld terwijl de islam hier een rijk verleden heeft gehad. Max Cornelius vraagt wat de reden is voor deze collective amnesia.

Een verloren koninkrijk, een utopie op aarde. Een Europees volk. De lichtgevende fakkel toen de rest van het continent in haar duistere middeleeuwen was vervallen. Dit was het hart van de westerse wereld. De vonk die de renaissance tot leven bracht. Een rijk dat haar wortels insloeg. Een rijk dat de grootmacht van Europa werd, waarna ze haar vleugels uitsloeg. Een rijk dat tijdens haar laatste noodkreet als een feniks ten onder ging toen Isabel het versloeg. Een volk dat 800 jaar lang letterlijk en figuurlijk geschiedenis schreef. De cultuur! De bibliotheken! De scholen! De badhuizen! De oogst en landbouw! Het fruit op de markten! De architectuur! De enorme hoeveelheid munten in omloop! Zelfs de mensen zelf! Alles deed de ogen uitbulken en het verstand te buiten gaan in dit rijk. En toch is het nergens meer te bekennen in onze geschiedenisboeken. Het is… als een Atlantis weggezonken.

Er zijn maar weinig voorbeelden in de geschiedenis waarin een staat dat uitblonk in de wetenschap, ook om haar ethiek bekend stond. Al-Andalus (Islamitisch Spanje) was zo’n land. Haar overheid was tolerant, haar militaire macht was significant. Haar wetenschap was ecologisch, haar technologie was milieuvriendelijk. Haar cultuur was open en gastvrij, haar samenleving was diervriendelijk. Haar wetgeving was goddelijk, haar handel was klantvriendelijk. Het inkt vloeide overvloedig op papier en de wereldbewoners stroomden haar grenzen binnen vanuit alle continenten. Een groot deel van de staatskas ging naar kennis, technologie en innovatie. Het was het toonbeeld van beschaving, de ridder van het moraal.

Qortoba (Cordoba) was haar hoofdstad, zelfs de hoofdstad van Europa in die tijd. De eerste stad met straatverlichting. De stad waar je moest zijn voor islamitische seksuele voorlichting. Daar werd de hoogste kennis onderwezen. Daar was geen scheiding van kerk en staat. Haar moskeeën waren de universiteiten waar ze jou met de neus op de feiten drukten. En heel christelijk Europa heeft zijn talenten in die tijd daar naartoe de weg toe gewezen. De beschaving, na de val van het Romeinse rijk, werd via die weg naar Europa toe geëxporteerd. Haar handelsproducten werden gretig geïmporteerd. Haar wetten werden geïmplementeerd en haar culturele tradities werden door de elite van Europa geïmiteerd.

En na dit alles vraag ik mij toch af… hoe hebben wij zoiets kunnen vergeten? Waarom willen wij er niks over weten? Waarom schieten wij de ontkenning in, als dit ons wordt verweten? Is het, omdat het een islamitische staat is en daarom niet meer in onze boeken staat? Of omdat zij Europese moslims werden en hun leven hadden gebouwd op de Koran, in plaats van de bijbel en de Thora? Zelfs dan nog, blijven dit onze mede-Europeanen. Dan nog, is het een groot deel van onze eigen geschiedenis.