Mijn eerste ervaring met een grote islamitische bruiloft in Nederland


Er zijn weinig gemeenschappen in Nederland waarbij er zulke grote geldbedragen worden gespendeerd, zoveel over wordt gepraat als over dit onderwerp. Het huwelijk. En dan niet het huwelijkse leven, maar de dag zelf, het huwelijksfeest oftewel de walima. Ook zijn er veel mensen die cultuur en religie door elkaar gooien. Soms een schitterende combinatie, soms ééntje die niet toegestaan is. De islamitische gemeenschap heeft een grote diversiteit aan verschillende soorten huwelijksfeesten. Van 500 man tot 30 man of zelfs maar 5 personen.

Zelf ben ik maar één keer op zo een heeeeule grote bruiloft geweest. Je kent ‘t wel, twee enorme zalen met de mooiste materialen. Met nog mooiere jurken van de bruiloftsgasten en iedereen komt fashionably te laat. Dit was de mooie kant. De andere kant is de reden waarom ik haast nooit meer ga. In mijn vijfjarige carrière als moslima in Nederland ben ik nog nooit zo een groot bruiloftsfeest tegengekomen die volledig halal was (altijd met muziek of mannen en vrouwen door elkaar, maar misschien komt dat gewoon omdat ik met weinig mensen omga).

Het begon om 5 uur , ik dacht doe gek, ik kom om 7 uur, maar nog steeds geen kip. Zat ik daar met mijn sjieke kaftan die ik had geleend van mijn buurvrouw. Heel bang om maar een klein gaatje te maken of op de onderkant van de jurk te stappen (jaja, ik droeg hakken). Geen coördinatie, 6x rondvragen waar ik mocht zitten, tafelplanning is heel precies, net als bij Pauw & Witteman, die mag wel komen, die niet, die mag daar wel zitten, die niet. Dus ik ga zitten met mijn vriendin, mensen stromen binnen. Nog mooiere kaftans, alle dames beeldschoon opgemaakt. Camera begint te draaien en de bruid presenteert jurk 1. Halfuurtje presenteren, halfuurtje weg, nieuwe jurk presenteren etc.etc. Koranrecitatie, muziekje. Half 11, ik was echt uitgehongerd. Hoorde vaak dat er heerlijk eten was, dus ik had expres niet geluncht.

Elf uur eten, heerlijk! Mijn dank is groot aan de Marokkaanse keuken. Twaalf uur klaar met eten en weer muziekje. Alle strakke kaftans de dansvloer op, camera draait. Af en toe een man die om het hoekje gluurt. Tijd om m’n fiets te pakken en te kijken of mijn eigen kaftan het er een beetje levend vanaf heeft gebracht. So far, mijn ervaring met grote bruiloften.