Wat de moslims kunnen leren van de Amerikaanse burgerrechtenactivist Rosa Parks


Door: Abdul-Jabbar Van de Ven

Rosa Parks was een zwarte Amerikaanse vrouw, die in 1955 in de Amerikaanse staat Alabama weigerde haar plaats af te staan aan een blanke passagier. Zelfs na het bevel van de blanke buschauffeur om op te staan, bleef ze zitten, terwijl alle andere Afro-Amerikanen om haar heen gehoorzaam opstonden. Ze hield haar poot stijf en werd gearresteerd. Die avond bleven enkele zwarte activisten de hele nacht wakker om 35.000 pamfletten te drukken, die opriepen tot een boycot van de busmaatschappij. Alle zwarte kerken in de streek kondigden de boycot aan in hun kerkdiensten.

Op de dag van de boycot regende het. Maar dit weerhield de zwarte gemeenschap er niet van om het busbedrijf te boycotten. Sommigen deelden een auto, en zwarte taxi-chauffeurs stelden hun taxi’s beschikbaar tegen een veel lagere prijs dan normaal. Tienduizenden zwarten liepen die dag naar hun werk, sommigen zelfs wel 20 mijl (33 kilometer)! De boycot werd een groot succes, en veroorzaakte een jarenlange golf van verzet van de Afro-Amerikanen tegen hun onderdrukking.

Ik trek regelmatig een lijn tussen de strijd van de Afro-Amerikanen in de jaren ’50- en ’60, en de situatie van ons Moslims in Europa in de afgelopen jaren. Ik meen dat we veel van die strijd kunnen leren. En ik stel me regelmatig voor wat er zou zijn gebeurd als Rosa Parks de naam Fatimah had gehad, en in Amsterdam van de tram zou zijn gegooid omdat ze een niqaab draagt. Hier is wat ik denk dat er zou gebeuren:

Fatimah plaatst een boze reactie op Facebook over wat haar is overkomen vandaag. Daarop komen maar liefst 50 likes en 10 shares. “Zo, dat zal ze leren!” denkt de persoon die op de like-knop drukt. Ze haalt het nieuws. Ahmed Aboutalib zegt iets in de trand dat ze maar op moet rotten, Marcouch reageert voor de camera’s verontwaardigd dat dit soort radicalen moet worden aangepakt, en een of andere nietszeggende Moslimraad komt met de verklaring dat zij ondubbelzinnig afstand nemen van deze baldadige daad van Fatimah. Madkhalies zullen juichen met de arrestatie van Fatimah, en zeggen iets in de trand van:”Het was haar eigen schuld, ze was een Qoetbie!” De Ash’arie-soefies zullen ook juichen, en zeggen iets als:”Eigen schuld, had ze maar geen Wahhaabie moeten zijn!”

Er komt een oproep op Facebook om het busbedrijf te boycotten. Op die oproep komen 25 likes, en 500 boze reacties. “Oei, nu moeten we fietsen”, denken Rachid en Rachida, “en dat wel 5 kilometer ver!” En zo heeft iedereen zijn eigen smoesje klaar om toch de bus te kunnen nemen op die dag. En dat was dat. “Broederschap? Prima, zolang het maar een sprookjesachtige theorie blijft in oude boeken, voorgelezen door de imaam op vrijdag…”