Wie van jullie heeft tegen mij en mijn familie gestemd?


Ik kijk om me heen. Ik zie in mijn directe nabijheid rechts van me twee moslima’s, een moeder met twee volwassen dochters voor me en een man van tegen de veertig jaar oud schuin tegenover me. Met mij erbij zeven mensen achterin La Place. Dikke kans dat één van hen op het Forum voor de Democratie (FvD) gestemd heeft. Wie?
Zo gaat het vandaag al de hele dag rond in mijn hoofd. Ik scan de mensen om me heen: wie zou er tegen mij en mijn familie gestemd hebben?
Een nieuw gevoel is dit niet. Sinds Pim Fortuyn gaat het al zo op de dag na de verkiezingsuitslagen. Zeventien jaar. Een gevoel dat bijna volwassen is geworden.

Vier nieuwe mensen. Een ouder stel met twee volwassen zonen schat ik. Zouden zij op Baudet gestemd hebben? Ik bekijk ze. De vrouw gaat met de twee jonge mannen eten uitzoeken. De man houdt het tafeltje bezet. Hij kijkt op zijn telefoon. Ik kom er niet uit. ‘Saucijzenbroodjes’, zegt een van de zonen terwijl hij op de tafel afloopt met de vader. Die knikt instemmend. Naast mij gaan twee vrouwen, dertigers, met een baby zitten. Ze spreken Frans. Deze mensen zijn waarschijnlijk, net als de moslima’s, veilig. Voor zover het de uitslagen van de Nederlandse verkiezingen betreft. Want misschien stemden ze in Frankrijk wel op Le Pen.

Vanochtend sprak ik op mijn werk met iemand over de verkiezingsuitslagen. Ik zei dat ik het onvoorstelbaar vind dat mensen gaan stemmen op een partij met hetzelfde gedachtegoed als de terrorist van Christchurch. De lichamen van de slachtoffers zijn amper begraven, maar in Nederland stemt ongeveer 1/5 van de bevolking doodleuk op iemand die dezelfde denkbeelden openlijk oreert. ‘Ik denk niet dat de mensen het zo bedoelen’, zei mijn collega. Ik snap niets van zo’n opmerking.