Zorg voor en om anderen


 

In de stad waar ik woon, Harderwijk, wist de wethouder enthousiast te melden dat de instroom van nieuwe Nederlanders naar beneden is gegaan, daar er ‘maar’ 76 instromers een participatieverklaring hebben getekend. Deze verklaring is komend najaar verplicht. De wethouder is in zijn verslaglegging er vanuit gegaan dat de nieuwkomers allemaal aan de bak komen. Daar heb ik mijn vraagtekens bij gezet, tenslotte is enige tijd terug gerapporteerd dat mensen met een Turkse of Marokkaanse naam slechter aan het werk komen dan personen met een Nederlandse naam.

Maar kunnen we er dan niets aan doen? Dat denk ik wel, maar dan moeten we wel wat energie in bepaalde zaken steken. Eerst terug naar die instromers, of zoals men hier zegt de ‘nieuwe Nederlanders’; deze mensen komen op enig moment op het punt dat ze naar werk gaan zoeken of in ieder geval naar vrijwilligerswerk. Ik ga er van uit dat in in elke groep van nieuwkomers moslims zitten, die ook hier mogen blijven en dus werk zoeken.

Nu is het zo dat er in Nederland geen enkel ziekenhuis is dat gebaseerd is op de normen en waarden van de Islam (Paul Sturkenboom had jaren terug een plan klaarliggen en ik heb getracht het weer leven in te blazen, maar Paul ging te vroeg dood en bij mij lukte het gewoon niet, te weinig respons) en dus zijn we als moslim (in de zorg) afhankelijk van de zogenaamde Nederlandse normen en waarden. In mijn geval betekende dit dat ik in een ziekenhuiskamer sliep waar ook vrouwen lagen, dat ik vrouwelijke artsen en verpleegkundigen om het bed heb gehad en thuiszorg kreeg van vrouwen, vaak nog jonge meisjes. Natuurlijk zijn ze allemaal uitstekend in hun werk, daar draait het niet om, maar gewassen worden door een vrouwelijke verpleegkundige, op een kamer liggen met dames ging me soms wel wat ver.

Dit zou anders moeten en kunnen – althans volgens mijn mening –  maar waar zijn die mannelijke verpleegkundigen met een Islam achtergrond?  Schamen we als moslim voor het werk of hebben we er gewoon geen zin in? Maar als onze ouders ons nodig hebben, dan zijn we er plotseling wel en kunnen we wel zorg aan anderen geven. Eigenlijk zou een ondernemer dit verhaal op moeten pakken en een zorgorganisatie op moeten zetten en de moslims die voor de ouders zorgen in dienst moeten nemen.

In een artikel in de lokale krant, Harderwijker Courant, heb ik geadviseerd om het een aan het ander te koppelen, met andere woorden, de mannelijke Islamitische instromers – die interesse hebben natuurlijk – stage te laten lopen als verpleegkundigen, zowel in de ziekenhuiszorg als in de thuiszorg als in de ouderenzorg. Overal zijn moslims die rekening (willen) houden met de Islamitische normen en waarden; het zou zo mooi zijn als we hier rekening mee zouden kunnen houden.

Het idee in de Nederlandse maatschappij dat als we ook rekening houden met de Islamitische normen en waarden, als moslim met de rug naar deze zelfde Nederlandse maatschappij zouden staan, gaat er bij mij echt niet in. Sterker nog, voor mij is het zeker zo dat als we rekening zouden houden met de Islamitische normen en waarden, we sterker in de Nederlandse maatschappij zullen staan en hier aan mee kunnen werken.

Ik ben benieuwd wat de lezers hierover denken; laat het eens horen en geef uw mening.